Aleksander Dugin wobec kryzysu ukraińskiego i zadań Rosji we współczesnym świecie

0
87

Michał Siudak

 

Postawienie problemu:

Celem poniższego artykułu jest analiza poglądów Aleksandra Dugina dotyczących roli współczesnej Rosji w rozwiązaniu kryzysu ukraińskiego oraz jej zadań w  europejskiej i światowej polityce międzynarodowej. Postać i dorobek tej czołowej postaci rosyjskiego życia intelektualnego, dodajmy – – budzi coraz większe zainteresowanie polskich badaczy rosjoznawców, ukrainozwaców, geopolityków,  politologów i publicystów. Stanowisko A. Dugina wobec wydarzeń na kijowskim Majdanie i wojny w Donbasie zasługuje na uwagę, gdyż postać ta jest blisko związana z najwyższymi kręgami władzy politycznej na Kremlu, a nawet określana mianem ulubionego intelektualisty urzędującego prezydenta Federacji Rosyjskiej W. Putina. Przybliżenie i zbadanie opinii rosyjskiego geopolityka pozwoli lepiej zrozumieć naturę wojny na Ukrainie i przewidzieć jej konsekwencje dla samej Ukrainy, regionu Europy Środkowo – Wschodniej, a nawet geopolitycznego rozkładu sił na świecie.

 

Geopolityk czy szalony filozof Putina?

Kim jest Aleksander Dugin pytają polscy naukowcy i publicyści. Filozof, ideolog, geostrateg – a może dziwak, jak pisano jeszcze kilka lat temu, pogrążony we własnych fobiach i staczający się w paranoję?

Aleksander Helijewicz Dugin, urodzony 7 stycznia 1962 roku w Moskwie, to według oficjalnej biografii rosyjski filozof (doktor filozofii, założyciel prądu zwanego „neoeuroazjatyzmem”), politolog (dr hab.  nauk politycznych), socjolog (profesor moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego im. M. W. Łomonosowa, kierownik Katedry Socjologii Stosunków Międzynarodowych MUP, kierownik Centrum Badań Konserwatywnych Wydziału Socjologii  MUP, publicysta, rektor „Nowego Uniwersytetu”, lider Międzynarodowego Ruchu Eurazjatyckiego, włada 9 językami i jest staroobrzędowcem.

Jest autorem i głównym redaktorem licznych publikacji książkowych, z czego 13 zostało przetłumaczonych i wydanych za granicą (m. inn. po włosku, francusku, angielsku, turecku i serbsku). W 1990 roku zakłada stowarzyszenie historyczno – religijne „Arctogaia”, w 1992 roku rozpoczyna wykłady z geopolityki w Akademii Wojskowej Sztabu Generalnego FR i kierownikiem Katedry Strategii Akademii Wojskowej rozpoczyna pracę nad książką „Podstawy geopolityki”, która niebawem po publikacji stanie się oficjalnym podręcznikiem w szkołach oficerskich w FR. W tym samym roku rozpoczyna publikację czasopisma „Elementy”. Kariera polityczna A. Dugina nabiera tempa w końcu lat 90 – ch – w 1998 roku zostaje doradcą Przewodniczącego Dumy Państwowej FR, w 2000 roku zakłada Ruch Społeczno – Polityczny „Eurazja”, który w 2002 roku przekształca się w partię polityczną, w 2005 roku zakłada Euroazjatycki Związek Młodzieży. Do dnia dzisiejszego stale gości w rosyjskiej telewizji i radiu, a jego wystąpienie umieszczone na popularnym serwisie internetowym są często oglądane, gorąco komentowane i tłumaczone na wiele języków świata. To tylko niektóre z osiągnięci Aleksandra Dugina w sferze politycznej, naukowej i publicystycznej.

Jak zaważa polski badacz  P. Eberhardt, w latach 1980 A. Dugin związał się z organizacjami nacjonalistycznymi i prawicowymi – był jednym z liderów Partii Nacjonalno – Bolszewickiej Według relacji E. Lobkowicz „Jeszcze kilka lat temu Aleksander Dugin rezydował w obskurnej piwnicy bloku niedaleko stacji metra Szabołowska. Po zaszczanych schodach, przez noszące ślady wielu włamań obdrapane drzwi, schodziło się do ponurego wnętrza siedziby nacjonal-bolszewików. Ściany pomalowane były na brunatno, gdzieniegdzie wisiały obrazy, w których dominującym elementem były sierpy i młoty lub swastyki, a wszędzie kręcili się młodzi krótko ostrzyżeni ludzie w czarnych uniformach, spoglądając nieufnie spode łba na wchodzących przybyszów”.

Warto zauważyć, że ten fakt z życiorysu A. Dugina strona oficjalna rosyjskiego intelektualisty taktownie przemilcza, również umieszczono tam nieprawdziwą informację dotyczącą ojca A. Dugina – Helego Aleksandrowicza. Dowiadujemy się, że był on majorem – lejtnantem służby celnej, podczas gdy w rzeczywistości pracował na posadzie majora – lejtnanta GRU, co w warunkach współczesnych realiów politycznych Rosji, gdzie ster władzy państwowej znajduje się w rekach byłych funkcjonariuszy komunistycznych służb specjalnych, ma znaczenie niebagatelne.

 

Dalsza część artykułu dostępna w nr.7 Polityki Polskiej.